Ontmoet rolmodel: Filip Tack

Oprichter en CEO

Nomadesk

“WIE HET AANDURFT OM MINSTENS ÉÉN JAAR IN EEN START-UP MEE TE DRAAIEN, ZAL OP OBSTAKELS STOTEN. HET ENE NA HET ANDERE SUCCES OPSTAPELEN, DAT BESTAAT NIET.”

Tip 1:
Besef dat een mislukking de beste leerschool is

Tip 2:
Vecht niet alleen terug, schakel je team in

Tip 3:
Zorg dat je kunt terugvallen op je gezin bij een faalmoment

NA EEN MISLUKT AMERIKAANS AVONTUUR PLOOIT NOMADESK ZICH TERUG OP DE EUROPESE MARKT. OPRICHTER FILIP TACK IS EEN GEBOREN REALIST: “IK DOE WAT IK DOE, MET DE BESTE INTENTIES, IN HET BESEF DAT NIEMAND DE WAARHEID IN PACHT HEEFT. MAAR JAMMEREN HELPT NIET.” DE ANGST OM TE FALEN HOUDT VEEL VLAMINGEN TEGEN OM TE ONDERNEMEN. WANT WIE GROTE FOUTEN MAAKT, KRIJGT EEN STEMPEL…

“Het stigmatiseren van falende ondernemers bestaat bij ons, maar het stigma zit toch vooral tussen de oren van de aspirant-ondernemer zelf. Dat kun je enkel overwinnen door te starten. Eerlijk? Ik kan me geen veiliger land voorstellen om met iets nieuws te beginnen. We hebben vangnetten waarop je kunt terugvallen, ook als startende ondernemer. Als je echt failliet gaat, sta je wel op een lijst en krijg je problemen met de banken, dat klopt, maar dat is heus niet enkel in België zo.”

“Schrik om te ondernemen heb ik nooit gehad. Maar ik heb me wel een periode onvoldoende bekwaam gevoeld. Het heeft geduurd tot ik een MBA voltooid had, vooraleer ik de competenties had om een vrij ambitieuze onderneming op poten te zetten. Niet elke ondernemer heeft een MBA nodig, maar als je de ambitie hebt om geld op te halen bij venture capitalists (VC’s) en internationaal door te groeien, dan is zo’n toolkit heel handig.”

WANNEER BENT U ZELF GECONFRONTEERD GEWEEST MET EEN FAALMOMENT?

“Toen ons Amerikaans verhaal tot een einde kwam. We hebben het nochtans geprobeerd, meerdere malen zelfs. In 2012 hebben we ons teruggeplooid op de Europese markt en beslist om ons kantoor in de VS te sluiten. Hadden we dat niet gedaan, dan bestond Nomadesk nu niet meer.”

HOE GING U MET DAT FAALMOMENT OM?

“Er is geen pasklaar recept om met faalmomenten om te gaan. Veel hangt af van je persoonlijkheid. Niet iedereen is in de wieg gelegd om te ondernemen. Vandaag worden start-ups gehypet. Het is sexy en iedereen kan het, zo lijkt het wel. But it’s not for the faint-hearted, want de kans dat zaken mislopen, is veel groter dan dat het lukt. Net dan moet je er staan: je moet blijven slapen, eten, je gezin runnen, blijven functioneren als mens, en dat is niet altijd even gemakkelijk. Als je bedrijf in de put zit, dan moet je ook kunnen terugvallen op je team, het is aan de CEO om iedereen te motiveren en open te communiceren. Door ons mislukt Amerikaans avontuur hebben we onze sterktes op de Europese markt ook meer ontdekt. Zo zijn wij als Europeanen vertrouwd met al die talen en cultuurverschillen. Achteraf gezien is het logisch dat we nu focussen op Europa en daar brokken maken, in de figuurlijke zin weliswaar.”

TWIJFELT U SOMS AAN UZELF?

“Elke dag heb je momenten waarbij je denkt: ‘Verdorie, neem nu eens de juiste beslissing’. Wat mij – vreemd genoeg – vertrouwen geeft, is de wetenschap dat eigenlijk niemand op je stoel wil zitten als CEO. Velen roepen dat het plezant is, tot ze beseffen welke verantwoordelijkheid en stress ermee gepaard gaan. Daar put ik vertrouwen uit. Ik doe wat ik doe, met de beste intenties, in het besef dat niemand de waarheid in pacht heeft. Voilà, weg twijfel.”

HOE REAGEERDE DE BUITENWERELD, PRIVÉ EN PROFESSIONEEL, OP UW FAALMOMENT?

“Kort na ons Amerikaans avontuur dachten we even dat we ‘verbrand’ waren. Investeerders toonden minder interesse, en ook de pers toonde haar ander gelaat. Nu, tegen de muur lopen hoort erbij. Punt. Iedereen die het aandurft om minstens één jaar in een start-up mee te draaien, zal op obstakels stoten. Het ene na het andere succes opstapelen, dat bestaat niet. Een mislukking is de grootste leerschool. In de toekomst pak je de zaken anders aan. Je strategie is geworteld in het besef wat je niet meer gaat doen.”

“Probeer werk en privé zo goed mogelijk gescheiden te houden. Zorg dat je huishouden in orde is. Het geeft rust als je kunt terugvallen op het thuisfront bij problemen, want gedelegeerd bestuurder van een start-up zijn is the loneliest job in the world. En blijf doorzetten. When the going gets tough, there won’t be any tough to keep on going. Of: there’s no way back als je bepaalde beslissingen neemt. Dat kun je niet leren, je moet er de juiste persoonlijkheid voor hebben. Wie bij de pakken blijft zitten, stopt beter, niemand zal het voor jou oplossen. En jammeren helpt zeker niet.”

IS FALEN EEN ESSENTIEEL DEEL VAN ONDERNEMEN, ZOALS MEN IN DE VS STELT?

“De spirit van de VS mag zeker wat over ons neerdalen. Falen betekent niet het einde. Maar ik maak wel de kanttekening of falen in de VS zo algemeen aanvaard wordt. In bepaalde contreien wel, ongetwijfeld, maar uit gesprekken met Amerikanen distilleer ik dat ook zij het niet leuk vinden om te falen en soms gestigmatiseerd worden.”

WAT MOET ER GEBEUREN OM FALEN MEER BESPREEKBAAR TE MAKEN?

“De overheid kan niet veel meer doen dan een goed klimaat scheppen waarin er kan ondernomen worden, maar de bedrijven moeten jobs en welvaart creëren. Een overheid die zegt: ‘We gaan zoveel jobs creëren’, daar heb ik moeite mee. De overheid is geen werkgever, tenzij van de ambtenaren. Gefailleerde ondernemers kunnen wel moeilijk herstarten omdat ze op een lijst belanden, daar kan de overheid misschien een positieve rol spelen. Ik geloof ook niet in subsidiëring. Een economische entiteit is pas reëel als ze op eigen benen kan staan. Ik begrijp dat de overheid bepaalde zaken of sectoren wil aanzwengelen die niet goed werken, maar laten we niet overdrijven. We moeten falen ook niet ophemelen, trouwens.”

“Vlamingen zijn niet ambitieus genoeg, hoor ik vaak. We zijn vooral voorzichtig. Ik durf te stellen dat elke ondernemer in zijn achterhoofd ambitieus is, je steekt tenslotte je geld en reputatie in je bedrijf. We durven die ambities echter niet te uiten. ‘Laten we het voorzichtig aanpakken, dan kan niemand mij nadien afrekenen op die ambities’. Die bescheidenheid is cultureel ingebed, ja. Misschien heeft onze eeuwenlange onderwerping door vreemde mogendheden er iets mee te maken.”