Je moet deuren kunnen sluiten. Maar je moet ook willen zien dat er andere deuren voor je opengaan.

marieke vervoort

Topsporter in een rolstoel, verzamelde wereldtitels en
-records
“Ik ben een freak in presteren, ik wil graag grootse dingen bereiken, maar ik wil geen heldin zijn.”

TIPS VAN MARIEKE

// Klik hier voor meer tips en advies!!

Topsporter Marieke Vervoort is nu 37 jaar. In 2000 belandde ze in een rolstoel door een progressieve aandoening. Haar levensles? Als je blijft stilstaan bij wat je verloren hebt, zak je steeds dieper.

Hoe bent u met uw faalmomenten omgegaan en hoe hebt u die weten om te buigen?

“Het leven is een aaneenschakeling van vallen en terug opstaan. Iedereen komt in situaties terecht waarin hij of zij een slag in het gezicht krijgt. Mijn eerste grote tegenslag die ik te verwerken kreeg, was in een rolstoel belanden. Dat was heel zwaar, ik dacht dat ik niets meer kon en dat ik niets meer te betekenen had in de maatschappij. Daarna is er voor mij echter een heel nieuwe wereld opengegaan in het wheelen. Dat is atletiek in een rolstoel. Al rollend heb ik opnieuw mijn plan leren trekken.”

“Ik heb ook geleerd dat er nog veel dingen zijn die ik wél kon doen. In 2013 heb ik een tweede klap gekregen door een schouderongeval. Toen zeiden de dokters dat ik nooit meer op topniveau zou raken. Door mijn wilskracht ben ik toch teruggekomen en brak ik zelfs drie wereldrecords.”

“Na het brandwondenongeval had ik het gevoel dat ik afgeschreven werd. Maar dat is juist het moment geweest waarop ik dacht: ‘Ik heb even gefaald, maar uit falen kun je leren, daar word je beter van’. Ik heb geleerd dat ik meer naar mijn lichaam moet luisteren. Ik erger me soms ook aan het feit dat mensen niet meer content zijn met wat ze hebben. Ik kan heel weinig en ik ben zeer dankbaar dat er steeds mensen zijn die mij helpen om dingen te doen.”

“In 2014 had ik dan een zwaar brandwondenongeval, toen ik spaghetti aan het koken was en een epilepsieaanval kreeg. Ik moest wéér vanaf nul beginnen. Ik heb toen heel veel getwijfeld of ik opnieuw op topniveau zou raken. En onlangs heb ik opnieuw een beslissing moeten nemen: stoppen met wheelen. Mijn geest zegt nog ja, maar mijn lichaam zegt nee. Je moet deuren kunnen sluiten. Maar je moet ook willen zien dat er andere deuren voor je opengaan. Dat is voor mij nu het indoor skydiven, waar ik me letterlijk zo vrij als een vogeltje kan bewegen.”

“In 2013 zeiden de dokters dat mijn topsportcarrière voorbij was. Ik heb toen gezegd: ‘Zo snel krijgen ze me niet klein!’ Ik heb mijn ziekenhuisbed toen omgebouwd tot een kleine fitnessruimte, met aan elk bedhek een elastiek, zodat ik voor en na elke kinebehandeling kon blijven trainen. Ik heb daarna maar liefst 3 wereldrecords verbroken.”

“Na het brandwondenongeval in 2014, toen ik drie keer bijna het leven gelaten heb, dacht ik: komt dit ooit nog goed? Toen heb ik een zwart jaar gekend. Het was zeer moeilijk om de trainingen waardig te beëindigen. Maar toen de wedstrijden begonnen, heb ik, op pure boosheid, doorgezet. Het wheelen was echt medicatie voor mij. Ik kon er alles in kwijt: mijn angsten, mijn frustraties en mijn boosheid.”

“Door te weinig training mocht ik niet mee naar Zwitserland. Ik wilde laten zien dat ik nog meetelde. Ik heb toen, helemaal alleen, op een atletiekwedstrijd in Oordegem de 800 meter gereden en het wereldrecord met zeven seconden gebroken. De boosheid had mij blijkbaar extra kracht gegeven.”

“Sport maakt mij mentaal sterker, maar ik weet niet of die regel geldt voor iedereen. Als iemand van vandaag op morgen zijn ontslag krijgt, zal dat ook heel moeilijk zijn om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Je hebt een boost nodig, zodat je een positieve vibe krijgt om toch door te zetten.”

Wat hebt u geleerd uit al die tegenslagen?

“Na het brandwondenongeval had ik het gevoel dat ik afgeschreven werd. Maar dat is juist het moment geweest waarop ik dacht: ‘Ik heb even gefaald, maar uit falen kun je leren, daar word je beter van’. Ik heb geleerd dat ik meer naar mijn lichaam moet luisteren. Ik erger me soms ook aan het feit dat mensen niet meer content zijn met wat ze hebben. Ik kan heel weinig en ik ben zeer dankbaar dat er steeds mensen zijn die mij helpen om dingen te doen.”

“Ik heb een vzw opgericht. Als mindervalide is het niet gemakkelijk, want sportmateriaal is zeer duur. Met een invaliditeitsuitkering is het al moeilijk om rond te komen. Giften van benefieten en sponsoring komen op die rekening, anders loop ik het risico dat men mijn invaliditeitsuitkering inhoudt.”

“Uit al mijn tegenslagen heb ik vooral geleerd: wees content met de kleine dingen. Van de ene dag op de andere zak je van de hoogste top naar het diepste dieptepunt en dan moet je vooral geduld hebben. Daarnaast is jouw omgeving op zulke momenten zeer belangrijk. De mensen die mij toen lieten vallen, waren geen echte vrienden.”

Is er een mentaliteitsverschil tussen België en de VS rond falen?

“Ik ben een freak in presteren, ik wil graag grootse dingen bereiken, maar ik wil geen heldin zijn. Ik wil vooral mensen inspireren. In Amerika zou ik misschien de grote Marieke Vervoort zijn, de grote wereldkampioene. In België zijn de mensen heel jaloers. Ik hoor vaak: ‘Kijk daar is ze alweer, die mediageile trut’. Maar ik stap niet naar de pers, de pers komt naar mij. Ik voel me niet meer of niet minder dan iemand anders. Ik wil enkel bereiken dat mensen zich zouden optrekken aan kleine dingen en zich daardoor positiever zouden gedragen, dat ze zich niet verliezen in futiliteiten. Mijn grote held is helaas overleden. Het was een jonge dakwerker die tijdens zijn werk van het dak was gevallen en daaraan een heel hoge neklaesie overhield. Hij kon alleen nog praten en met zijn ogen knipperen. Hij kon zich niet bewegen, kon niet zelfstandig eten, maar toch bleef hij niet bij de pakken zitten. Die ging naar elke rolstoelbasketbalwedstrijd kijken. Hij zat in de politiek. Hij is iemand die vooruit wilde en niet bij de pakken bleef zitten.”

“Ik zou graag zien dat de Belgen minder negatief zijn. Alles draait om materialisme en ‘bezitten’. Ik ben gelukkig, omdat ik van de kleinste dingen geniet. Materialisme en geld, dat zegt me niks. Maar geef me een dikke, welgemeende knuffel en ik ben de rijkste mens ter wereld. De zon schijnt, je kunt languit in het gras liggen en naar de lucht kijken. We komen al heel wat vooruit als we zouden beseffen dat niet de verpakking telt, maar wat erin zit.”

WAAROM UW STEUN ESSENTIEEL IS

Wilt u ook, samen met duizenden andere Vlamingen, mee het taboe op falend ondernemerschap doorbreken? Vindt u ook dat we veel meer respect moeten tonen voor ondernemers die dag in dag uit risico’s nemen en daardoor soms falen? Bent u ervan overtuigd dat we ondernemers de kans moeten geven om uit het dal te kruipen en opnieuw recht te veren?

Onderteken dan nu ons manifest!