Falen hoort erbij, DAT weet zelfs het KLEINSTE KIND.

Karen Boers

Medeoprichter en MANAGING DIRECTOR van startups.be

If you’ve never failed, you probably haven’t tried hard enough

We organiseren er al jaren een conferentie over, maar ook voor mij blijft het een moeilijk onderwerp. Falen, vallen en weer opstaan, een boekje opendoen over je eigen stommiteiten en over de verkeerde bochten onderweg.

Het is dan ook elk jaar een helse toer om sprekers zover te krijgen zichzelf eens bloot te geven. Om boegbeelden en rolmodellen te vinden die eerlijk willen getuigen over de keren dat ze met hun gezicht tegen de grond gesmakt zijn, en over hoe ze nadien weer zijn opgestaan. Waarom het belangrijk was om te vallen, te leren en weer verder te gaan. Maar toen ik van een aantal mensen hoorde dat ze niet eens een ticket voor onze conferentie wilden kopen uit angst voor een ‘mislukkeling’ aanzien te worden, was de maat helemaal vol.

Als we zó bang zijn om ons kwetsbaar te tonen en de wereld te laten zien dat ondernemen (in welke vorm dan ook) áfzien is tussen het juichen door, elke keer opnieuw, dan wordt het hoog tijd om daar iets aan te doen!

Gelukkig wordt het onderwerp langzaamaan wat meer bespreekbaar en laten ondernemers die zwart zaad gezien hebben zich iets vaker horen. Zowel op sociale media als in de pers getuigen ze steeds nadrukkelijker over de keerzijde van de medaille, het verhaal achter de hype. En vooral over wat zij van hun vergissingen hebben opgestoken – waarmee ze anderen voor dezelfde hachelijke ervaring willen behoeden. Pay it forward, weet je wel. Of ze laten toch minstens weten dat er nog anderen zijn die hetzelfde meemaken, en dat scheelt eigenlijk al de helft van het leed.

Eén en ander geldt overigens ook voor mij. Na ruim 2 jaar heel hard ploeteren stond het water me niet zo heel lang geleden nog aan de lippen – zowel professioneel als privé. Maar daarover praten deed ik niet, of toch niet publiek. Tot ik vorig jaar gevraagd werd door vriend en medestanders om ook ’s zélf te getuigen op dat event van ons.

Zelfs met mijn vriend en onze kinderen als ruggesteun achter in de zaal, zonk de moed me bijna in de schoenen toen ik het podium op moest voor de slotspeech – ook al had ik al de hele dag de overige sprekers ingeleid. Ik zag opnieuw de blik in Peter Hinssens ogen toen hij drie jaar eerder in mijn schoenen stond. De strafste speech die ik hem ooit heb zien geven overigens. Zich eventjes (en zonder slides) helemaal laten ontleden was zelfs voor zo’n extreem ervaren en eloquente spreker niet zo evident.

Uiteindelijk was het Neelie Kroes die me overtuigde met haar uitspraak “If you’ve never failed, you probably never tried hard enough”. En proberen doe ik, altijd – dus dat kon niemand me kwalijk nemen.

Twintig minuten lang legde ik mijn ziel bloot. De cash flow problemen, het gebrek aan stalen verkoperszenuwen en de drang om altijd maar goed te doen en naïef te verwachten dat zoiets toch vanzelf ook de andere kant op komt. De illusie dat goede bedoelingen altijd tot constructieve samenwerkingen leiden. Dat je samen altijd sterker staat.
Tot ik 10 illusies armer zin had om me heel alleen in een bolletje op te krullen, diep onder de dekens weg te kruipen en daar nog héél lang te blijven liggen. Het was uiteindelijk toch mijn eigen stomme schuld – moest ik maar niet zo’n naïeve kip geweest zijn?

Ik vertelde over hoe ik uiteindelijk mijn draai weer vond nadat ik een paar keer – de wanhoop nabij – mijn hart had uitgestort bij een paar ondernemers. Die mensen wezen me op de impact die ik had en hoe belangrijk dat was voor hen. Ze vertrouwden me ook toe dat ook zij wel wisten hoe het was. Dat ze zich evenzeer optrekken aan de hoop dat de weg achter de volgende bocht eindelijk een beetje rechtdoor zal gaan. Ik putte moed uit hun verhalen en wist daardoor ook weer wat ik voor hen kon doen. Ik moest een stem zijn voor ondernemers, zo luid en helder dat niemand nog kon doen alsof ze niet bestond.

Ik eindigde mijn verhaal met een welgemeende dankjewel aan mijn partner en de kids en vroeg hen tot bij mij te komen. Want ondernemen doe je niet alleen, dat doe je met z’n allen. Een daverend applaus werd ons deel – en hoewel ze bijna door het podium heen zonken, blinken hun ogen nog van trots als ze er aan terugdenken.

Toen wist ik het – soms is dit de hel, maar door er vrij over te kunnen praten, snij je die blok op je schouders vanzelf in twee. Laat ons meer mensen overhalen om dat te doen – en laat ons nog meer mensen duidelijk maken dat het heel normaal is als ze soms in een hoekje willen kruipen om er nooit meer uit te komen. Maar dat er helpende handen klaar staan om hen weer rechtop te trekken.

Failing Forward – daar gaat het om. Van proberen kan je leren, dat is het motto in ons gezin. Perfect normaal dat je je kinderen aanmoedigt om ervoor te gaan en het erbij neemt als ze al eens op hun snoetje gaan. Geen denken aan dat je ze dan laat liggen. Nee, dan zet je ze weer rechtop en help je hen beetje bij beetje bij te sturen – zo leren ze tenslotte hoe het wel moet.

Ons hele team heeft nu de handschoen opgenomen om met man en macht die failing forward verhalen de wijde wereld in te krijgen. De Vlaamse overheid gelooft immers ook dat we het taboe rond falen kunnen doorbreken als we er maar genoeg over praten en delen.

Vier jaar lang zullen we dankzij hun steun een brede mediacampagne, grote conferenties en laagdrempelige lokale evenementen combineren met een online platform om zo veel mogelijk getuigenissen bij elkaar te brengen en aan te tonen dat falen écht deel van het proces is – voor iedereen.

Ik nodig je bij deze dan ook heel warm uit: deel jouw verhaal en schaam je niet! Het hoort erbij en dat weet zelfs het kleinste kind!